Ολυμπιακός: Μια ωραία ιστορία…

Χρονιά Ροντέο: Ήταν μια παράξενη και περίεργη χρονιά. Νίκες με τους μεγάλους, ήττες με τους τελευταίους. Πανηγύρια, φωνές, τραυματισμοί, προσευχές. Στην πιο δύσκολη ευρωλίγκα όλων των εποχών ο Ολυμπιακός πέτυχε το στόχο του. Να βρεθεί στο Final Four της Κωνσταντινούπολης.

Ερωτήματα: Είναι ο Ολυμπιακός η πιο ωραία παρέα στην ιστορία του αθλήματος; Ναι είναι. Έχει το σεβασμό όλων; Ναι τον έχει. Θα ήθελαν όλοι να κοπιάρουν το μοντέλο των Αγγελόπουλων; Προφανώς.

Σεβασμός: Στον αθλητισμό… είναι το Α και το Ω. Όπως και στη ζωή. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη λήξη του αγώνα ο Ομπράντοβιτς αγκαλιάστηκε με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και στη συνέχεια κινήθηκε προς την πλευρά των Παναγιώτη και Γιώργου Αγγελόπουλου τους οποίος και χαιρέτισε. Ακόμη και στις δηλώσεις του πριν και μετά τη λήξη του final four έδειξε τον σεβασμό του σε αυτή την ομάδα. Το έκανε γιατί το πίστευε, όχι γιατί κάποιος τον υποχρέωσε να το κάνει…

Λάθος: Οι Αγγελόπουλοι πρέπει να καταλάβουν δυο πράγματα: 1) Το χαμηλό μπάτζετ είναι επιλογή τους. Δεν τους υποχρεώνει κάποιος να το κάνουν με το έτσι θέλω. Το επιχείρημα… έχει κουράσει. Είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία. 2) Οι επιτυχίες αυτής της ομάδας έχουν αναγνωριστεί και συνεχίζουν να αναγνωρίζονται από τους αντιπάλους. Για την ακρίβεια θα έκαναν τα πάντα για να κοπιάρουν τη συνταγή. Ποιος δεν θα ήθελε να βάζει λίγα και να παίρνει πολλά. Ας είναι η τελευταία φορά που ακούμε αυτές τις δηλώσεις. Επίσης καλό είναι να μην βγάζουν πικρίες. Γενικώς. Δεν εξετάζω αν έχουν δίκιο. Προφανώς όλα όσα λένε για τη διοργάνωση είναι αλήθεια. Αλλά δεν χρειάζεται. Έχουν αποδεχθεί τους κανόνες. Είναι άδικο για όλα όσα έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν. Αυτή η ομάδα είναι ΘΡΥΛΟΣ!

Παίχτες στρατιώτες: Οι παίκτες του Ολυμπιακού θα μπορούσαν να αμείβονται πολύ παραπάνω. Αν ο Σπανούλης πήγαινε στην ΤΣΣΚΑ θα έπαιρνε κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Αν ο Μάντζαρης πήγαινε στην Φενέρ θα έπαιρνε κοντά στα 1,2 εκατομμύρια ευρώ και αν ο Πρίντεζης πήγαινε στην Ρεάλ θα έπαιρνε κοντά στα 2 εκατομμύρια ευρώ. Αυτοί οι παίκτες είναι στον Ολυμπιακό και θα συνεχίσουν να είναι. Χαρείτε τους όσο βρίσκονται στο παρκέ και φοράνε τη φανέλα του Ολυμπιακού. θα περάσουν τα χρόνια, θα θυμόμαστε όλες αυτές τις στιγμές και θα κλαίμε από συγκίνηση και χαρά.

Το ποίημα: Μια ομάδα όταν παίζει τελικό επιβάλλεται να είναι έτοιμη. Επιβάλλεται να χαρεί αν κερδίσει το τρόπαιο και να στεναχωρηθεί αν το χάσει. Το ποίημα που παίζει παντού «Καμιά πικρία, μόνο περηφάνια» για την βαριά ήττα στον τελικό είναι ανέκδοτο. Αν δεν το έχετε καταλάβει, ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στον τελικό του final four. Δεν πήγε εκδρομή. Δεν πήγε να δει κάτι ανώτερο του για να αποκτήσει τεχνογνωσία ή ιδέες. Ο Ολυμπιακός έχει παίκτες νικητές. Αυτά τα σλόγκαν έχουν χαλάσει ομάδες και καλό είναι να σταματήσουν να γυρίζουν στην πιάτσα…

Η συνέχεια: Προφανώς ο επόμενος στόχος είναι το πρωτάθλημα. Στη ζωή όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι τίτλοι, ο κόσμος στο γήπεδο. Αν ήταν… αυτή η ομάδα θα έπαιζε στο ΣΕΦ κάθε εβδομάδα μπροστά σε δέκα χιλιάδες ανθρώπους. Να παραληρούν, να χαμογελούν, να δακρύζουν, να πικραίνονται, να έχουν το άγχος αν ο σκληρός δίσκος έχει χώρο για να μπουν όλες οι στιγμές της ομάδας των Αγγελόπουλων, του Σφαιρόπουλου και του Σπανούλη.

Επικοινωνία: Η αλήθεια είναι ότι πριν τους αγώνες και λίγο μετά αποφεύγω να μπαίνω σε πολλές σελίδες ή sites. Σήμερα όμως έκανα το λάθος να τσεκάρω 5-6 sites και 7-8 σελίδες στο facebook. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά ο αθλητισμός είναι ζωή, συναισθήματα, διασκέδαση, ταξίδι. Ο αθλητισμός ενώνει. Δεν είναι πόλεμος στα Δερβενάκια. Δεν είναι τάγματα εφόδου, μεραρχίες, όπλα, ασπίδες και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πραγματικά γελάω με αναρτήσεις του τύπου «Πάμε στον πόλεμο απέναντι σε όλους και σε όλα» σε συνδυασμό με φωτογραφίες από την Ελληνική επανάσταση του 1821 και από κάτω κάποιοι να ανατριχιάζουν και να κάνουν κοινοποίηση αυτές τις αναρτήσεις. Ο κόσμος αλλάζει. Εσείς; τι φάση; με τις φουστανέλες;

Χαρείτε: Τον Βασίλη Σπανούλη. Όταν σταματήσει να κάνει αυτό που αγαπάει, δηλαδή να παίζει μπάσκετ… τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Φρανκ Δέξιππος

7 σκέψεις σχετικά με το “Ολυμπιακός: Μια ωραία ιστορία…”

  1. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΑ 17.000.000 ΕΥΡΩ ΜΙΚΡΟ ΜΠΑΤΖΕΤ? ΤΣΣΚΑ ΚΑΙ ΦΕΝΕΡ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΑΤΖΕΤ ΑΛΛΑ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ 150.000.000 ΚΑΙ 80.000.000 ΚΑΤΟΙΚΩΝ.ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΕΣΟΔΑ. ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΣΑΣ ΜΠΟΓΚ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΚΟΚΚΑΛΗ, ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥΣ, ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΠΟΥ ΜΕ ΘΥΣΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΘΕΟ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s