Ολυμπιακός: Μια ωραία ιστορία…

Χρονιά Ροντέο: Ήταν μια παράξενη και περίεργη χρονιά. Νίκες με τους μεγάλους, ήττες με τους τελευταίους. Πανηγύρια, φωνές, τραυματισμοί, προσευχές. Στην πιο δύσκολη Ευρωλίγκα όλων των εποχών ο Ολυμπιακός πέτυχε το στόχο του. Να βρεθεί στο Final Four της Κωνσταντινούπολης.

Σεβασμός: Στον αθλητισμό… είναι το Α και το Ω. Όπως και στη ζωή. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τη λήξη του αγώνα ο Ομπράντοβιτς αγκαλιάστηκε με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και στη συνέχεια κινήθηκε προς την πλευρά των Αγγελόπουλων. Ακόμη και στις δηλώσεις του πριν και μετά τη λήξη του final four έδειξε σεβασμό για τον Ολυμπιακό. Το έκανε γιατί το ήθελε, το πίστευε και όχι γιατί κάποιος τον υποχρέωσε να το κάνει…

Λάθος: Οι Αγγελόπουλοι πρέπει να καταλάβουν ότι το χαμηλό μπάτζετ είναι επιλογή τους και το επιχείρημα… έχει κουράσει. Είτε στην επιτυχία είτε στην αποτυχία. Επίσης καλό είναι να σταματήσουν και τις αλαζονικές δηλώσεις για τις υπόλοιπες ομάδες. Οι επιτυχίες αυτής της ομάδας έχουν αναγνωριστεί και συνεχίζουν να αναγνωρίζονται από τους αντιπάλους. Ας είναι η τελευταία φορά που ακούμε αυτές τις δηλώσεις.

Παίχτες στρατιώτες: Αν ο Σπανούλης αγωνιζόταν στην ΤΣΣΚΑ θα έπαιρνε κοντά στα 3 χαρτιά κι αν ο Πρίντεζης αγωνιζόταν στη Ρεάλ θα έπαιρνε 2 εκατομμύρια ευρώ. Κι όμως αυτοί οι παίκτες είναι εδώ και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται στον Ολυμπιακό. Χαρείτε τους όσο βρίσκονται στο παρκέ και φοράνε την ερυθρόλευκη.

Το ποίημα: «Καμιά πικρία, μόνο περηφάνια» για την βαριά ήττα. Αν δεν το έχετε καταλάβει, ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στον τελικό του final four. Δεν πήγε εκδρομή. Δεν πήγε να δει κάτι… ανώτερο του για να αποκτήσει τεχνογνωσία ή ιδέες. Ο Ολυμπιακός έχει παίκτες νικητές. Αυτά τα σλόγκαν έχουν χαλάσει ομάδες και καλό είναι να σταματήσουν να γυρίζουν στην πιάτσα…

Η συνέχεια: Προφανώς επόμενος στόχος είναι το πρωτάθλημα. Στη ζωή όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι τίτλοι, ο κόσμος στο γήπεδο. Αν ήταν… αυτή η ομάδα θα είχε στα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος δέκα χιλιάδες οπαδούς σε κάθε παιχνίδι.

Επικοινωνία: Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά ο αθλητισμός είναι ζωή, συναισθήματα, διασκέδαση, ταξίδι. Ο αθλητισμός ενώνει. Δεν είναι πόλεμος στα Δερβενάκια. Δεν είναι τάγματα εφόδου, μεραρχίες, όπλα, ασπίδες κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Πραγματικά γελάω με αναρτήσεις όπως «Πάμε στον πόλεμο απέναντι σε όλους και σε όλα» σε συνδυασμό με φωτογραφίες από την Ελληνική επανάσταση του 1821 και από κάτω κάποιοι να ανατριχιάζουν και να κοινοποιούν αυτές τις αναρτήσεις. Ο κόσμος άλλαξε και αλλάζει συνεχώς. Εσείς; τι φάση; με τις φουστανέλες;

Χαρείτε: Τον Βασίλη Σπανούλη. Όταν σταματήσει να κάνει αυτό που αγαπάει, δηλαδή να παίζει μπάσκετ… τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Φρανκ Δέξιππος

6 σκέψεις σχετικά με το “Ολυμπιακός: Μια ωραία ιστορία…

  1. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΤΑ 17.000.000 ΕΥΡΩ ΜΙΚΡΟ ΜΠΑΤΖΕΤ? ΤΣΣΚΑ ΚΑΙ ΦΕΝΕΡ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΑΤΖΕΤ ΑΛΛΑ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ 150.000.000 ΚΑΙ 80.000.000 ΚΑΤΟΙΚΩΝ.ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΕΣΟΔΑ. ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΣΑΣ ΜΠΟΓΚ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΚΟΚΚΑΛΗ, ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥΣ, ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΠΟΥ ΜΕ ΘΥΣΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΘΕΟ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s