Μένουμε σπίτι, λιώνουμε με 5 κορυφαία debut albums όλων των εποχών

Το ντεμπούτο δεν είναι το νούμερο ένα, είναι το μηδέν. Το γράφεις όταν είσαι ένα τίποτα με την ελπίδα να γίνεις τα πάντα. Από αυτήν την άποψη, ίσως ο πρώτος δίσκος να είναι η πιο αυθεντική και αβίαστη καλλιτεχνική έκφραση που έχει να δώσει ένας καλλιτέχνης πριν κάνει το “straight up” ποτό του του κοκτέιλ στόχων, προσδοκιών και λογιστικών υπολογισμών. Είναι προϊόν νεότητας, ελπίδας, επιθετικότητας, εαυτού. Με αυτό το σκεπτικό, ένα καλό ντεμπούτο είναι ευχή και κατάρα: ο καλλιτέχνης εναποθέτει ελπίδες και αν δεν του βγουν θέλει πολύ πείσμα για να συνεχίσει. Αν του βγουν – και με το παραπάνω, η ιστορία λέει ότι δύσκολα θα το ξεπεράσει ή θα το νοθεύσει με την  ανθρωπίλα των άλλων.

Τσίτα τον ήχο και δεν μας ενδιαφέρει τι θα πει η γειτονιά…

1.  Rage Against the Machine – Rage Against the Machine (USA, 1992)

Guitar engineering introduced. Η πρώτη φορά που η Αμερική αποδέχτηκε σε τόσο μεγάλο βαθμό τον κομμουνισμό. Η πρώτη φορά που η στρατευμένη τέχνη overseas ξεγυμνώθηκε με ξέθωρα δόντια, άρχισε να χαστουκίζει το world’s greatest nation και δεν κρύφτηκε πίσω από όμορφες μεταφορές και μη απειλητικές προτρεπτικές φρασούλες. Ο πιο κουλ μπασίστας του κόσμου. Ο πιο προοδευτικός κιθαρίστας από τα ’90s κι έπειτα. O πιο πολυπαιγμένος δίσκος της εφηβικής σου ηλικίας. Ο πιο ανιτσυμβατικος, ανατρεπτικός δίσκος του metal – την ίδια στιγμή, η καταληκτική σταγόνα απόσταξης του είδους. Η πιο αντικειμενική και δίκαιη σε όλα της καταχώριση σε τούτη ‘δω τη λίστα. Και φίλοι των Tool.

2. Slipknot – Slipknot (USA, 1999)

Η πιο ωμή μορφή βίας στη μουσική είναι το ομώνυμο των Slipknot, τελεία. Αν η οργή και ο φόβος έχουν έρθει πιο κοντά από ποτέ, είναι στο Slipknot, το δίσκο που μας πέταξε στα μούτρα τον καλύτερο metal τραγουδιστή των επικείμενων ’00s, το δίσκο που σε κάνει να θέλεις να χτυπάς τον εαυτό σου τόσο δυνατά μέχρι να ματώσει, απλά για να φοβίσεις τον απέναντι – και δεν πονάει το χτύπημα στον εαυτο σου, είναι λύτρωση, είναι το χαρακίρι της μουσικής, είναι η καθησυχαστική εικόνα του αίματος στον τοίχο, της λαβής στο κουζινομάχαιρο που χαλαρώνει, των ματιών που κλείνουν από την εξουθένωση και τον πόνο. Κατάδυση στην ανθρώπινη βρωμιά, η μυρωδιά της σαπίλας του δέρματος, η γεύση της σιδερίλας του αίματος, η υφή της ανοιχτής πληγής. Slipknot. Slipknot.

3. Black Sabbath – Black Sabbath (UK, 1970) 

What is this that stands before me? Το βλέπεις αυτό το εξώφυλλο; Είναι προφανές από πού ξεκίνησαν όλα. Τα πρώτα δευτερόλεπτα βρωμάνε την πραγματική αγγλία, όχι το λονδινάκι με τα λεωφορειάκα – βροχή, πρίμες καμπάνες, δεήσεις, κιθάρες όπως ποτέ ξανά δεν παίχτηκαν οι κιθάρες, η πιο σάπια φωνή του κόσμου και η αρχή του μέταλ που όλοι αγαπάμε. Και σήμερα να έβγαινε αυτός ο δίσκος, πάλι γαμάτος θα ήταν. Χρειάζονται πολλά λόγια; Όχι. Σ’αυτόν το δίσκο χρωστάμε τα πάντα.

4. Kvelertak – Kvelertak (Norway, 2010)

Όταν με το καλό θα κοιτάμε πίσω στα ’10s, οι Kvelertak θα είναι η κορωνίδα της δεκαετίας. Όταν, πάλι με το καλό, η γενιά μου πατήσει τα σαραντοπενήντα και θα γκρινιάζουμε για το “γιατί δεν βγαίνει μουσική όπως έβγαινε στον καιρό μας”, τους Kvelertak θα σκεφτόμαστε. Οι Kvelertak λοιπόν στο ομώνυμο έκαναν κάτι θρασύτατο και ξεδιάντροπο και μας τράβηξαν από τους βολβούς των ματιών να τους προσέξουμε. Τι ‘ν’ αυτό; Είναι black; Σίγουρα όχι. Είναι hardcore; Μακριά από μας. Είναι rock ‘n’ roll; Όχι, είναι πολύ καλύτερο. Είναι το καλύτερο αντεπιχείρημα σε όσους εναντιώνονται στα υβρίδια. Το ντεμπούτο των Kvelertak δείχνει ότι η ανάμειξη με μαεστρία δε σημαίνει έλλειψη πρωτοτυπίας αλλά συνθετικό μυαλό και ταυτότητα. Δηλαδή πραγματικότητα.

5. Mastodon – Remission (USA, 2002)

Δεν έχει υπάρξει άλλος δίσκος -πόσο μάλλον ντεμπούτο- που να συσπειρώσει γύρω του τόσο φανατικούς υποστηρικτές. Δίκαια – γιατί μπορεί να έχω υποστηρίξει ένθερμα την άποψη ότι το Remission δεν είναι ο καλύτερος δίσκος τους αλλά κάθε φορά που τον ξανακούω (που δεν είναι συχνά, γιατί;) μου φαίνεται ότι πράγματι έχει λάμψη από κάποιο διαφορετικό κράμα μετάλλων σε σχέση με τους επόμενους. Ευτυχώς οι Mastodon έσπασαν το σερί των μπαντών που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν ή έστω να συναγωνιστούν το ντεμπούτο τους, είναι όμως η λαμπρή εξαίρεση σε όλα τους οπότε είναι άδικο να συγκρίνονται με οποιονδήποτε. Σίγουρα, το Remission δεν είναι ο πιο εύκολος δίσκος των Mastodon – αλλά σίγουρα, είναι ο πιο ανταποδοτικός.

**Συγκαταλέγονται αποκλειστικά τα πρώτα full length, τα ep’s και τα demos είναι προς το παρόν στον πάγκο.

Σοφία Πυργιώτη

syneconomy-1

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s